2012

God's Word for Today Ephesians 4

November 4, 2012

 
 

Ephesians เอเฟซัส 4  Walk in Christ and be kind to one another

Paul said in chapter 3 that he is a prisoner of the Lord, and in chapter 1 that we have been called or chosen by the Lord, so now he urges the readers of his letter to live in a worthy manner in our life in the Lord.  Paul told us before we are seated in Christ in heavenly places and now he says, "walk”. You learned how to sit, now walk." In a little while as we get to the sixth chapter, he is going to say, "Now stand."    What does walking in Christ look like?  He says it is with humility, gentleness, patience and love.    

1I therefore, a prisoner for the Lord, urge you to walk in a manner worthy of the calling to which you have been called,

1เหตุฉะนั้นข้าพเจ้า   ผู้ถูกจำจองเพราะเห็นแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า   ขอวิงวอนท่านให้ดำเนินชีวิตสมกับพันธกิจอันเนื่องจากการทรงเรียกท่านนั้น

2with all humility and gentleness, with patience, bearing with one another in love,

2คือจงมีใจถ่อมลงทุกอย่าง   และใจอ่อนสุภาพอดทนนาน   และอดกลั้นต่อกันและกันด้วยความรัก

3eager to maintain the unity of the Spirit in the bond of peace.

3จงเพียรพยายามให้คงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน   ซึ่งพระวิญญาณทรงประทานนั้นด้วยสันติภาพเป็นพันธนะ

There are many local churches all around the world, but there is one universal church – the Body of Christ.  Local churches can have differences and may not always agree, the same is true with individual Christians, but Paul urges us to work to maintain peace with one another.

4There is one body and one Spirit—just as you were called to the one hope that belongs to your call—

4มีกายเดียวและมีพระวิญญาณองค์เดียว   เหมือนมีความหวังใจอันเดียวที่เนื่องในการที่ทรงเรียกท่าน

5one Lord, one faith, one baptism,

5มีองค์พระผู้เป็นเจ้าองค์เดียว   ความเชื่อเดียว   บัพติศมาเดียว

6one God and Father of all, who is over all and through all and in all.

6พระเจ้าองค์เดียวผู้เป็นพระบิดาของคนทั้งปวง   ผู้ทรงอยู่เหนือคนทั้งปวง   และทั่วคนทั้งปวง   และในคนทั้งปวง

7But grace was given to each one of us according to the measure of Christ's gift.

7แต่ว่าพระคุณนั้นทรงโปรดประทานแก่เราทุกๆคน   ตามขนาดที่พระคริสต์ประทานให้

8Therefore it says,“When he ascended on high he led a host of captives,

and he gave gifts to men.”

8เหตุฉะนั้นจึงมีพระวจนะว่า   ครั้นพระองค์เสด็จขึ้นไปสู่ที่สูง   พระองค์ก็ทรงนำพวกเชลยไป  
 
และประทานของประทานแก่มนุษย์  

9(In saying, “He ascended,” what does it mean but that he had also descended into the lower parts of the earth?

9(ที่กล่าวว่าพระองค์เสด็จขึ้นไปนั้น   จะหมายความอย่างอื่นไปไม่ได้   นอกจากว่าพระองค์ได้เสด็จลงไปสู่เบื้องต่ำของแผ่นดินโลกแล้วด้วย

10He who descended is the one who also ascended far above all the heavens, that he might fill all things.)

10องค์ผู้เสด็จลงไปนั้นก็คือพระองค์ผู้ที่เสด็จขึ้นไปสู่ที่สูงเหนือฟ้าสวรรค์ทั้งปวงนั่นเอง   เพื่อจะได้สถิตอยู่ทั่วในสิ่งสารพัด)

What is he talking about? Jesus tells us that prior to His death, Hades was separated into two compartments: in one compartment those who were being tormented, the unrighteous; in the other compartment those who were being comforted in Abraham's bosom. For we are told in Hebrews chapter 11, when it lists off these great men of faith in the Old Testament, that they all died in faith not having received the promise. But they saw it afar off and they embraced it, and they claimed they were just strangers and pilgrims. But they all died in faith, not having received the promise, because God has reserved some better thing for us that they apart from us could not come into the perfected state. Isaiah tells us that a part of the mission of Christ in chapter 61, to preach the gospel unto the poor, to bind the brokenhearted, and then also to set at liberty the captive and to open the prison doors to those that were bound. So that when the thief on the cross said, "Lord, when You come into Your kingdom, remember me," Jesus said, "Today you will be with Me in paradise."  When Jesus died, His Spirit went into Hades, but into that compartment where Abraham was comforting those who had died in faith. As they were awaiting the fullness of time when God would fulfill the promise of sending the Messiah. For they all died in faith, but they could not ascend into heaven because it was impossible that the blood of bulls and goats could put away their sins. All they did was foreshadow the sacrifice of Jesus Christ whereby sins could be put away and man could have access on into heaven. So Jesus preached to those souls that were imprisoned, and on the third day when He arose again, He led the captives from their captivity. He opened the prison doors to those that were bound. He led them from their captivity, and the graves of many of the saints were opened, and they were seen walking in the streets of Jerusalem after His resurrection from the dead.  So, "He who has ascended" is the one who, first of all, descended into the lower parts of the earth. In order to open the prison doors to those that were bound, in order to lead those who had by faith been waiting for the Messiah in order to lead them on into glory.  And He gave gifts unto men.  We have talked before about spiritual gifts here he mentions of a few what could be called spiritual gifts or offices. 

11And he gave the apostles, the prophets, the evangelists, the pastors and teachers,

11ของประทานของพระองค์   ก็คือให้บางคนเป็นอัครทูต   บางคนเป็นผู้เผยพระวจนะ   บางคนเป็นผู้เผยแพร่ข่าวประเสริฐ   บางคนเป็นศิษยาภิบาลและอาจารย์

12to equip the saints for the work of ministry, for building up the body of Christ,

12เพื่อเตรียมธรรมิกชนให้เป็นคนที่จะรับใช้   เพื่อเสริมสร้างพระกายของพระคริสต์ให้จำเริญขึ้น

    Verse 12 gives the main job description of apostles, prophets, evangelists, pastors and teachers – that is to equip the saints for the work of the ministry.   That is what my main job is, to give training, give tools for Christians under my teaching to use, for you all to do the work of the ministry. 

13until we all attain to the unity of the faith and of the knowledge of the Son of God, to mature manhood, to the measure of the stature of the fullness of Christ,

13จนกว่าเราทุกคนจะบรรลุถึงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในความเชื่อ   และในความรู้ถึงพระบุตรของพระเจ้า   จนกว่าเราจะโตเป็นผู้ใหญ่เต็มที่   คือเต็มถึงขนาดความไพบูลย์ของพระคริสต์

14so that we may no longer be children, tossed to and fro by the waves and carried about by every wind of doctrine, by human cunning, by craftiness in deceitful schemes.

14เพื่อเราจะไม่เป็นเด็กอีกต่อไป   ถูกซัดไปซัดมาและหันไปเหมาด้วยลมปากแห่งคำสั่งสอนทุกอย่าง   และด้วยเล่ห์กลของมนุษย์ตามอุบายฉลาดอันเป็นการล่อลวง

15Rather, speaking the truth in love, we are to grow up in every way into him who is the head, into Christ,

15แต่ให้เรายึดความจริงด้วยใจรัก   เพื่อจะจำเริญขึ้นทุกอย่างสู่พระองค์ผู้เป็นศีรษะ   คือพระคริสต์

16from whom the whole body, joined and held together by every joint with which it is equipped, when each part is working properly, makes the body grow so that it builds itself up in love.

16คือเนื่องจากพระองค์นั้น   ร่างกายทั้งสิ้นที่ติดต่อสนิทและประสานกันโดยทุกๆข้อต่อที่ทรงประทาน   ได้จำเริญเติบโตขึ้นด้วยความรัก   เมื่ออวัยวะทุกอย่างทำงานตามความเหมาะสมแล้ว For more see www.wdbydana.com/sermon.html