God's Word for Today
Acts 22

December 28, 2011

 
 

We first read this story of Paul’s conversion back in Acts chapter 9.  Paul could really identify with his countrymen, his fellow Jews.  Before Paul was like his audience. He had been blind to the spiritual truth of who Jesus is.  He shared with them his testimony of how he became a Christian and now he was physically blind for three days and had to be led by the hand.   Paul wrote about his background and the change in his heart in Philippians ฟีลิปปี 3:4-11

4ถึงแม้ว่าข้าพเจ้าเองมีเหตุที่จะไว้ใจในเนื้อหนัง   ถ้าผู้อื่นคิดว่าเขามีเหตุผลที่จะไว้ใจในเนื้อหนัง   ข้าพเจ้าก็มีมากกว่าเขาเสียอีก

5คือเมื่อข้าพเจ้าเกิดมาได้แปดวันก็ได้เข้าสุหนัต   ข้าพเจ้าเป็นชนชาติอิสราเอล   เผ่าเบนยามิน   เป็นชาติฮีบรู   เกิดจากชาวฮีบรู   ในด้านธรรมบัญญัติก็อยู่ในคณะฟาริสี

6ในด้านความกระตือรือร้น   ก็ได้ข่มเหงคริสตจักร   ในด้านความชอบธรรมซึ่งมีอยู่โดยธรรมบัญญัติ   ข้าพเจ้าก็ไม่มีที่ติได้

7แต่ว่าสิ่งใดที่เคยเป็นคุณประโยชน์แก่ข้าพเจ้า   ข้าพเจ้าถือว่าสิ่งนั้นไร้ประโยชน์แล้ว   เพื่อเห็นแก่พระคริสต์

8ที่จริงข้าพเจ้าถือว่าสิ่งสารพัดไร้ประโยชน์   เพราะเห็นแก่ความประเสริฐแห่งความรู้ถึงพระเยซูคริสต์   องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า   เพราะเหตุพระองค์   ข้าพเจ้าจึงได้ยอมสละสิ่งสารพัด   และถือว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นเหมือนหยากเยื่อเพื่อข้าพเจ้าจะได้พระคริสต์

9และจะได้ปรากฏอยู่ในพระองค์   ไม่มีความชอบธรรมของข้าพเจ้าเอง   ซึ่งได้มาโดยธรรมบัญญัติ   แต่มีมาโดยความเชื่อในพระคริสต์   เป็นความชอบธรรมซึ่งมาจากพระเจ้าซึ่งขึ้นอยู่กับความเชื่อ

10ข้าพเจ้าต้องการจะรู้จักพระองค์   และได้รับประสบการณ์ในฤทธิ์เดช   เนื่องในการที่พระองค์ทรงคืนพระชนม์นั้น   และร่วมทุกข์กับพระองค์   คือยอมตั้งอารมณ์ตายเหมือนพระองค์

11ถ้าเป็นไปได้ข้าพเจ้าก็จะได้เป็นขึ้นมาจากความตายด้วย

    The grace of God towards sinners is so wonderful, that God can take a man who was a great enemy of Christianity and make him a powerful missionary.   Notice what Paul writes in I Timothy 1 ทิโมธี 1:13-17

13ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนนั้นข้าพเจ้าเป็นคนหลู่พระเกียรติ   ข่มเหง   และทำการหมิ่นประมาทพระองค์   แต่ข้าพเจ้าได้รับพระกรุณา   เพราะว่าที่ข้าพเจ้าได้กระทำอย่างนั้น   ก็ได้กระทำไปด้วยความเชื่ออย่างโฉดเขลา

14และพระคุณแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรานั้น   มีมากเหลือล้นสำหรับข้าพเจ้า   พร้อมด้วยความเชื่อ   และความรักซึ่งมีอยู่ในพระเยซูคริสต์

15คำนี้เป็นคำจริงและสมควรที่คนทั้งปวงจะรับไว้   คือว่าพระเยซูคริสต์ได้เสด็จมาในโลก   เพื่อจะได้ทรงช่วยคนบาปให้รอด   และในพวกคนบาปนั้นข้าพเจ้าเป็นตัวเอก

16แต่ว่าเพราะเหตุนี้เองข้าพเจ้าจึงได้รับพระกรุณา   คือว่า   เพื่อพระเยซูคริสต์จะได้ทรงสำแดงความอดกลั้นพระทัยทุกอย่าง   ให้เห็นในตัวข้าพเจ้าซึ่งเป็นตัวเอกนั้น   ให้เป็นแบบอย่างแก่คนทั้งปวง   ที่จะเชื่อในพระองค์   แล้วรับชีวิตนิรันดร์

17พระเกียรติและพระสิริจงมีแด่พระมหากษัตริย์ผู้ทรงพระเจริญอยู่นิรันดร์   ผู้ทรงเป็นองค์อมตะ   ซึ่งมิได้ปรากฏพระองค์   ผู้ทรงเป็นพระเจ้าแต่องค์เดียวสืบๆไปเป็นนิตย์   อาเมน  

    God asked a brave follower of Jesus named Ananias to go to where Saul was staying, to lay hands on him and pray that he would receive back his sight.  Ananias didn’t want to go at first because he knew that before Saul only wanted to arrest and kill Christians.  But Ananias obeyed the Lord.   Paul received his sight back, was saved and was baptized.  Paul went on to say in his defense in Jerusalem, that he had been a witness to the stoning of Stephen, we studied that back in Acts chapter 7 and in Acts 8:1 it says the Saul was in agreement with this execution.  Paul was admitting a terrible sin that he had done before becoming a Christian.  How that he had persecuted Christian, even to the point of seeing them killed like Stephen.  The crowd of Jews listening to him thought it was correct to try to stop Christianity.  So when the crowd heard this they became angry.   Some of them were probably there too and perhaps participated when Stephen was stoned.  They may have remembered the long speech that Stephen made before they executed him.  Stephen pointed out Israel’s rejections.   He gave a strong accusation against them.  They were just like their fathers in the days of Joseph, Moses, and David. They were stubborn and refused to honor the Lord and believe in Him.  They were proud that they were circumcised Jews and carried out rituals and traditions.  Stephen said they were uncircumcised in heart and ears, in other words they were not spiritually right with the Lord through repentance and faith in Him. Their sins had not been forgiven. They were as unclean before God as uncircumcised Gentiles. That was the strong word of condemnation against them.  As their fathers had rejected Joseph and Moses, so now they rejected the Messiah, the Lord Jesus Christ.    The crowd didn’t like it when Stephen said it and they didn’t like when Paul said it either.  Since Paul was speaking to the crowd in Hebrew, the Roman officer stood there not able to comprehend what Paul was saying. The tribune or officer simply could not grasp what was happening nor could he understand the problem. All he could do when the mob broke into this rage was to take Paul inside the castle. He thought that since Paul was a prisoner, he would find out the truth about the whole matter by whipping him.